„Hejo, nie nie naruszyłeś. Fajnie temat ograłeś. Powiem Ci że temat wypalenia zawodowego, przekraczania granic oraz tego na co się godzimy w zamian za „złote klatki” albo z czego rezygnujemy dla nich to temat na gruby materiał. Zwłaszcza dla pokolenia Z i millenialsów. widziałem naprawdę wiele dramatów z tym zwiaząnych i warto czasami się zatrzymać i posłuchać siebie zanim be∂zie za późno. Albo pójść do specjalisty albo posłuchać drugiej połówki która w rozpaczy nam powie że coraz mniej jesteśmy sobą. Możemy gonić, możemy uciekać do przodu ale kiedyś przychodzi moment, w jakim należy zapłacić cenę. Pytanie jaka ona jest i czy nie będzie dla nas za wysoka.”

DUSZNY klimat tego portalu sprzyja LUKROWANYM historiom SUCKcesów. Mało kto ma odwagę (albo nie jest tak głupi jeśli ssie kalorycznego korpo cyca), pisać szczerze.

Tego się nie klika.

Najciekawsze odpowiedzi na posty dostaję i tak w DMach:

„Dzięki za dzisiejszy wpis, naprawdę daje do myślenia. Ta metafora “złotej klatki” idealnie trafia w sedno – coś, co na początku wydaje się luksusem, z czasem zmienia się w więzienie. Tak jak zwierzęta w niewoli zapominają, czym jest ich prawdziwe środowisko, tak my w tym korporacyjnym wyścigu zapominamy o swoich pasjach, marzeniach i o tym, co tak naprawdę daje nam frajdę w życiu.

XY lat w korpo nauczyło mnie jednego – widziałem te wszystkie „sukcesy”, które kończyły się dramatami. Kasa rosła, wydatki jeszcze bardziej: mieszkanie na dom, leasing na kolejną furę, bo przecież „trzeba”. A potem? Przychodzi moment, gdy rola się kończy – i co zostaje? Depresja, rozwód, prochy, a w głowie pytanie: „Czy to wszystko było tego warte?” Niestety, często odpowiedź brzmi: nie.

Napisałbym oficjalnie – ale jestem w korpo jeszxze 🤣 – później zamierzam iść na emeryturę.”

Na tej platformie, nie ma miejsca na PORAŻKI.

Żeby nie było. Nie jestem fanem BRANDZLOWANIA się porażką. Lepiej pić Dom Pérignon niż zastałą wodę EDEN z plastiku :D. To oczywiste, ale wiem, że świat nie jest taki KOROROWY jak go na LINKEDIDZIE ejajem malują.

Byung-Chul Han w „Społeczeństwie zmęczenia”, pisze o tym że brakuje nam przyzwolenia na NEGATYWNOŚĆ. Presja SUCKcesów, osiągnieć, wszechogarniającej zaje&()ości DUSI nas i KOMPRESUJE w szare pliki RAR z etykietą:

DEPRESJA & ZABURZENIA LĘKOWE

Temat ZŁOTYCH KLATEK i WYPALENIA mocno POLARYZUJE. Po jednej stronie KORPO i ludzie z działu People & Culture, wskazujący same dobre strony MATIUSZKI korporacji, która po cichu jak kleszcz, wysysa ludzi do kości. Z drugiej bardziej świadomi, doświadczeni przez życie, którzy uodpornili się już na ten BULLSHIT.

I teraz pytanie do Ciebie człowieku myślący. Jeśli masz w rekrutacji 2 kandydatów o zbliżonych kompetencjach to którego wybierzesz?

Młodego, dynamicznego i głodnego SUCKcesów czy tego doświadczonego przez życie?

😘