Eehh… spotkania o niczym, frustrujące @ do skasowania, deadliny, które trzeba będzie przełożyć – ASAP. JUH z tym! Robisz kawe i gapiąc się TEMPO w dystrybutor z wodą, dociera do Ciebie, że wcale nie chodzi o to, że trudno wrócić na ZIEMIĘ. To praca do której wracasz, zwyczajnie nie daje ci już nic poza $$$.

Ten moment jest jak zimny prysznic pod wodospadem Niagara. Bo na co dzień w biegu, łatwo go zagłuszyć jakimś z dvpy raportem, projektem, kolejnym sprintem. Ale urlop to ŚWIĘTE LUZZTRO. I kiedy wracasz z poczuciem ciężaru to nie jest to kwestia lenistwa czy źle dobranych leków na ADHD. To sygnał, że coś tu nie gra.

To nawet ma nazwę – POST HOLIDAY BLUES.

Niby normalne i każdy tak miał, bo przecież trudno porównać śniadanie na słonecznym tarasie z widokiem na Adriatyk z klikaniem w kompa w ciasnej salce obok Cześka z HR i klimatyzatora marki SZAJSUNG, który ciągle się psuje i nikt nie wie czemu. WHY?

Czasami pod tą niechęcią, kryje się coś więcej niż tylko kontrast między Lazurowym, a romantyczną kolejką do tramwaju na Wierzbnie.

Ludzie wolą to zignorować bo łatwiej wmówić sobie: WSZYSCY TAK MAJĄ. Zalewasz PROSECO i lecisz po swoje z nurtem historii xD.

Tylko że nie wszyscy tak mają. Znam takich co wracają z urlopu z wiosenną energią, bo wiedzą, że to co robią ma sens <pozdr. ANIU!>. Znam też takich, którzy już pierwszego dnia po wolnym, skreślają dni w notatniku, jakby pracowali za karę… W końcu MORDOR  <pozdr; RAFAŁ – zwalniam CIE :XD>.

W tym codziennym wyścigu po ZŁOTO nie mamy czasu zastanawiać się czy to co robimy naprawdę jest tego warte?

Spotkania o niczym, raporty gen. AI, tel., które mogły być @. Tydzień mija ja niczyja xD. I jakoś się kręci TETEJ u nas na REMIZIE.

ZABAWA ZABAWA ZABAWA!

Dopiero urlop daje przestrzeń, by złapać oddech. I wtedy robi się niebezpiecznie, bo kiedy głowa łapie tlen, zaczynają pojawiać się „głupie” myśli i pytania, których raczej nie zadaje HR w dusznych salkach bez okien:

– Czy naprawdę chcę tak żyć przez kolejne lata?
– Czy to co robię ma jakikolwiek sens?
– Czy warto?

To nie musi być wypalenie. Po prostu jesteś w miejscu, które dawno przestało cię JARAĆ.

Jeśli co roku, jak w dniu świstaka, przeżywasz ten sam scenariusz to może czas przestać udawać, że to normalne i coś z tym zrobić?

Bo urlop jest od odpoczynku, ale to co czujesz po powrocie, powie więcej o twojej karierze niż te wszystkie raporty, feedbacki i oceny roczne xD.

To po prostu sygnał, że balans między życiem a pracą jest zachwiany. Może jesteś w miejscu, które już nie daje ci satysfakcji, ale strach przed zmianą sprawia, że trwasz w tym?

Pieniądze i bezpieczeństwo są ważne, ale czy to one decydują o tym, że wstajesz rano z łóżka i dajesz z siebie 120% normy?

W imię czego?