Scenariusz jest prosty:
nowy zarząd, nowa struktura, nowe procedury, ten sam brak sensu.
Dzień jak dzień.
Moda na sukces.
Ridge znowu odchodzi, Brooke znowu płacze, a Ty znowu otwierasz laptopa i udajesz, że to wszystko ma jeszcze coś wspólnego z ambicją.

Nikt Ci nie mówi, że masz zostać.
Nikt Ci nie każe grać tej roli.
Ale grasz. Z przyzwyczajenia. Z wygody. Z lęku. Z kalkulacji.

I nawet nie chodzi o to, że jest źle.
Jest poprawnie. Stabilnie. Akceptowalnie.
Czyli NAJNIEBEZPIECZNIEJ.

Bo “źle” jeszcze mobilizuje.
A “poprawnie” znieczula.
I zanim się zorientujesz to z eksperta z jajami stajesz się mistrzem gry pozorów.
Zamieniasz wpływ na precyzyjnie odhaczone zadania i inbox zero.
Zaangażowanie – na ładnie sformatowane raporty.
Pasję – na kalendarz wypełniony po brzegi, ale pusty w środku.

Ale jakoś to będzie, co nie?

Może nowy projekt. Może awans. Może po wyborach. Może wypali się ktoś inny?
A może po prostu przywykniesz na tyle, że zapomnisz kim byłeś zanim zacząłeś się dostosowywać.

I w tym jesteś dobry – w dostosowywaniu.
W byciu rozsądnym. Racjonalnym. Przewidywalnym.
Na zewnątrz – idealny gracz z nr. 23 na koszulce.
W środku – cisza, której coraz trudniej nie słyszeć.
Pustka, którą coraz trudniej zapełnić jedną butelką prosecco.

Ale przecież to minie.
Jakoś.
Prawda?

Zostań, jeśli chcesz.
Graj dalej w ten serial.
Tylko nie zdziw się jeśli w kolejnym sezonie odkryjesz, że scenarzyści już dawno zapomnieli jaką rolę miała grać twoja postać, nie ma Cię na liście płac i zniknąłeś nawet z napisów końcowych.

THE END.