„Wysłałem już tyle aplikacji, że powinienem mieć etat chociaż za wytrwałość.” – powiedział facet po sześćdziesiątce, inżynier z czterdziestoletnim doświadczeniem.

Według LinkedIn – człowiek NIEZATRUDNIALNY.

Szczerze to prawdopodobnie nie przyjąłbym tego zlecenia, gdyby to nie był kontakt z polecenia.

Chłop pracował długo w jednej firmie, prowadził duże projekty, zarządzał zespołami. I nagle – bez pracy.

„Czuję się, jakbym wrzucał gruz do czarnej dziury” – rzucił podczas naszej pierwszej rozmowy telefonicznej.

No właśnie. Bo jeśli aplikujesz na wszystko co popadnie, bez strategii, to efekt jest dokładnie taki. Rekruterzy nawet nie wiedzą, co mają z tym CV zrobić. Albo gorzej – wiedzą i stwierdzają, że „za dużo doświadczenia” lub „za drogi”.

Brzmi sensownie prawda?

Zmieniliśmy podejście. Zero masowego wysyłania. Zamiast tego – kilka starannie wybranych firm, dobrze napisane CV pod konkretną rolę, aktywność na LinkedIn i networking z headhunterami.

I tu się rozczarujesz. Nie będzie ckliwej historii sukcesu pisanej AI, gdzie plan odpala za pierwszym razem jak fajerwerki w nowym roku.

Bo to nie działało. Myliłem się.

Rekruterzy i pracodawcy mieli go gdzieś, typowa dyskryminacja ze względu na wiek i lęk przed okresem ochronnym przed emeryturą.

Dzięki Bogu, nie był to żaden leszcz ale facet charakterny. Ogarnięty Silvers z otwartą głową. Taki który nie płacze na forach i nie zobaczysz jego hejtu na rekruteró w komentarzach. Wiek biologiczny oceniam na 50 lat. Nie podał się jak jakiś szczeniak po 40 i działał konsekwentie.

Takich na TIK TOKU nie znajdziesz. Tej gliny już nie ma.

Mimo oporów zadbał w końcu o własny networking. Systematycznie ładował GRUZ na taczki i z każdą rozładowaną taczką rósł w siłę!

Wczoraj po 11:00 w końcu zalał ten GRUZ betonem. :XD

Gratuluję!

Kto z Was czuł się podobnie?