Robota rozwojowa. Żyć nie umierać.

Masz kalendarz wypchany po brzegi i ludzi, którzy z przyklejonym antydepresantami uśmiechem, codziennie poklepują cię po plecach i powtarzają, że jesteś filarem bez którego ta firma nie może dalej funkcjonować.

Chodzisz na spotkania, prezentujesz, odpowiadasz, dowozisz.

Masz do perfekcji opanowany ton głosu i zestaw ciętych ripost, którymi zgasisz entuzjazm tych którzy jeszcze cię nie znają.

I tylko ty wiesz, że to już nie jesteś ty.

To tylko skorupa, cień ciebie sprzed lat. Marna kopia kopii. CTRL C + CTRL V.

Masz wszystko i nic.

W środku jesteś jak Ed Norton w Podziemnym kręgu, kiedy nie wie już czy to jawa czy sen.

Bo wszystko z zewnątrz wygląda normalnie.

Wszystko działa.

Tylko że z dnia na dzień czujesz się jak statysta w życiu, które miało być twoje a nie jest. Czujesz że ktoś cię oszukał.

Co rano wpatrzony w ekran z gorzką kawą bez aromatu, przyklejony do rutyny jak ta nudna tapeta w korpo-salce.

CTRL C + CTRL V

I może jeszcze ci się wydaje, że tak ma być, że to cena dorosłości. Dojrzałości. Odpowiedzialności.
Tylko że odpowiedzialność za co?
Za to żeby nie było ci źle, ale nigdy dobrze?

W Fight Clubie jest ten moment, kiedy Tyler Durden mówi:

„Mamy pracę, której nienawidzimy, żeby kupować rzeczy, których nie potrzebujemy.”

Ty może jeszcze nie nienawidzisz swojej pracy.
Ale ona już cie nie rusza.
Jak ta 7 kawa.
Już nie pobudza tylko zamula.
Odbiera to co miała dawać.

CTRL C + CTRL V

Pustka przebrana za stabilizację to najgorszy narkotyk.
Działa powoli.
Znieczula.
Zamienia cię w poprawnie funkcjonującego dorosłego – ZOOMBIE, który każdego dnia odrobinę bardziej odkleja się od siebie.

I nie będzie wielkiego BUM.
Nie będzie krzyku, płaczu, wypowiedzenia złożonego w afekcie.
Będzie tylko ciche MAM DOŚĆ, wypowiedziane do własnego odbicia w lustrze.

I to będzie najważniejszy moment w twoim życiu od lat.